اخراج امیر قلعهنویی؛ پایان یک فرصت تاریخی
عملکرد در جام جهانی ۲۰۲۶
تیم ملی با ۳ تساوی برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر، با ۳ امتیاز در گروه سوم شد و برای هفتمین بار در مرحله گروهی حذف گردید. با افزایش تیمها به ۴۸ تیم، این ناکامی تلختر از همیشه بود.
سبک بازی؟ فقط ارسال از تمام نقاط زمین روی دروازه. نه مالکیت، نه ترکیب، نه خلاقیت. تیمی بیهویت که حتی به ارائهٔ یک بازی قابلقبول هم تن نداد.
نه به جوانگرایی، بله به همان تیم تکراری
قلعهنویی به جای جوانگرایی، همان تیم همیشگی را بست برای جام ملتها. استعدادیابی صفر، ریسکپذیری صفر و ذهنیتی که «جزو ۴ تیم آسیایی شدن» را دستاورد میدانست! مگر همین حداقلها افتخار است؟
طلبکاری بیدلیل
امیر قلعهنویی و کادرش اما با غرور از عملکرد خود دفاع میکنند. آنها میگویند: «ما با تمام محدودیتها بهترین کار ممکن را انجام دادیم. سه تساوی در جام جهانی و کسب ۳ امتیاز، آن هم برابر تیمهایی مثل بلژیک، دستاوردی کمنظیر است.
جواب صعود کردید؟ ما حداقل نباختیم!
جواب جوانگرایی میکنید؟ مگر تیمی که نباخته نیاز به تغییر دارد!
آنها خود را در شرایط بحرانی موفق میدانند و به «نباختن» به جای «بردن» افتخار میکنند. انگار نه انتظاری بالاتر از این بود، نه خواستهای فراتر از حداقلها. این همه رضایت از عملکردی که هیچکس جز خودشان آن را درخشان نمیبیند، یعنی همان ذهنیت پایینی که فوتبال ایران را سالهاست درجا نگه داشته است.
فرصتهای تاریخی نابودشده
تصور کنید تیم ایران به حداقلها راضی نبود و فراتر از انتظار عمل میکرد:
· در جام ملتهای قبلی، میتوانست قطر را ببرد و شب ۲۲ بهمن، سالروز پیروزی انقلاب، قهرمان شود. چه همبستگی ملی ایجاد میشد و همه اختلافها زیر پرچم جمهوری اسلامی ایران ناپدید میگشت.
· در جام جهانی ۲۰۲۶، اگر مثل ژاپنها در دورهٔ قبل ذهنیت این بود که برویم تا از گروه اول صعود کنیم و اینگونه میشد اول گروه میشدیم و ادامه میدادیم، بعد آمریکا را در خاک خود حذف مینمودیم. با توجه به شرایط سیاسی و جنگی، این پیروزی مثل یک بمب صدا میکرد و ثابت میشد چه کسی ظرفیتهای تمدنی بالاتری دارد.
فوتبال فقط ورزش نیست؛ برد در بازیهای حساس، افتخار تاریخساز است و میتواند در بحرانیترین شرایط، ایرانیان را یکدل کند و غرور ملی بیاورد.
مقایسه
بد نیست به عملکرد مراکش و نروژ و ژاپن و کیپ ورد
و جمهوری گنکو نگاهی بیندازیم. اگر امیر قلعهنویی و کادر فنی تیم ملی دستاورد به دست آورده، پس اینها چه بگویند؟
پایان تلخ
آقای قلعهنویی! شما بهترین فرصت تاریخ تمدن ایران را نابود کردید؛ فرصتی که میشد با آن به جهان ثابت کرد ایران چه ظرفیتهایی دارد. متأسفانه ذهنیت پایین، محافظهکاری مفرط و ندیدن فراتر از حداقلها، همه چیز را از دست داد. شما حتی ذهنیت برد هم نداشتید.
موفق شد
بحث و گفتگو